Dojarki przewodowe stosuje się w gospodarstwach, w których liczy się sprawny i powtarzalny dój krów. Mleko po odprowadzeniu z aparatu udojowego trafia do instalacji rurowej. System usprawnia organizację całego doju i ogranicza ręczne przenoszenie mleka.
Podczas doju aparat wykorzystuje podciśnienie i pulsację, a mleko jest odprowadzane do przewodu mlecznego, jednostki końcowej i dalej do zbiornika. W gospodarstwach wykorzystujących chłodnie do mleka surowiec może trafiać bezpośrednio do układu chłodzenia.
Układ obejmuje agregat podciśnienia, rurociągi, pulsatory, aparaty udojowe, jednostkę końcową oraz system mycia. Parametry instalacji trzeba dopasować do gospodarstwa, do liczby krów, aparatów i układu obory.
Najważniejszą korzyścią jest ograniczenie przenoszenia mleka w bańkach i usprawnienie obsługi stada. Zamknięty przepływ mleka ułatwia zachowanie higieny, jeśli instalacja jest prawidłowo myta i serwisowana.
Rozwiązanie sprawdza się, gdy dój bańkowy staje się zbyt pracochłonny. Dobór powinien uwzględniać wielkość stada, układ budynku i planowaną liczbę aparatów.
Po doju instalacja wymaga dokładnego mycia. Należy też kontrolować przewody, gumy strzykowe, pulsatory i elementy podciśnienia. Regularny serwis pomaga utrzymać prawidłową pracę i higienę systemu.
Dojarka przewodowa może ograniczyć ręczny transport mleka i uporządkować proces doju. O jej sprawności decydują właściwy dobór komponentów, poprawny montaż i regularna konserwacja.
Tak, jeśli jej konfiguracja odpowiada liczbie krów i organizacji doju. Warto jednak porównać koszt instalacji z prostszymi rozwiązaniami.
Może być kierowane przez rurociąg do jednostki końcowej, a następnie do zbiornika. Dokładny przebieg zależy od konfiguracji instalacji.
Tak. Kontrola podciśnienia, pulsatorów, przewodów i elementów aparatu udojowego pomaga utrzymać sprawność systemu i higienę doju.